ตอนจบ

“โป้ง! อีเอ” ฉันเอ่ยขึ้น
“นี่แน่ะ จับได้แล้ว รีบโผล่ออกมาเสียดีๆ มัวแต่เอาหัวมุดน้ำอยู่นั่นแหละ กูเหนื่อยจนคอแห้งไปหมดแล้ว หิวน้ำโว้ย!”

แทน ที่เจ้าของแขนจะโผล่มาให้เห็นหน้าแต่กลับสะบัดแขนอย่างแรง และมุดน้ำหายไปต่อหน้าต่อตา ฉันพยายามคว้าแขนนั้นไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว มันดำดิ่งสู่ใต้น้ำอย่างรวดเร็ว ฉันได้แต่ลอยคอ เกาะต้นกล้วยและพลางคิดว่าน้องสาวฉันมันจะมาไม้ไหนกันแน่นะ

“หนอ ย! โดนจับได้แล้วยังไม่ยอมแพ้อีก” ฉันบ่นพึมพำฉันรอคอยอยู่ตรงนั้นนานพอควรและคิดว่าน้องสาวน่าจะโผล่ขึ้นมา หายใจได้แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะดำน้ำได้อึดขนาดนั้นฉันมองไปรอบๆ ผิวน้ำที่ราบเรียบสาดด้วยแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้า จิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิดเป็นห่วงน้องสาว ชักมีอะไรไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว ฉันเริ่มมองหาเพื่อนทั้งสามคนด้วยความร้อนรนและเต็มไปด้วยคำถามแล้วฉันก็ได้ ยินเสียงตะโกนเรียกมาจากทางด้านหลังบนริมฝั่งคลอง

“เฮ้ย! มึงทำอะไรอยู่วะ มัวงมหาสมบัติใต้น้ำรึไง พวกกูยืนรอมึงจนตะไคร่ขึ้นตัวแล้วนะโว้ย”

ฉัน มองไปตามเสียง เห็นเพื่อนๆ ผู้ชาย 3 คนและน้องสาวฉันยืนเรียงกันอยู่บนตลิ่ง หัวเราะเยาะ แยกเขี้ยวยิงฟันขาวๆ ตัดกับสีผิวดำๆ เขียวๆ ของพวกมันฉันรีบว่ายน้ำตรงไปหาพวกมันทันทีกะจะฉะให้หนำใจที่หลอกให้ฉันลอยคอ หาพวกมันอยู่เป็นนานสองนาน คนแรกที่ฉันตะโกนด่าคือน้องสาว

“อี เอ มึงนี่นะ โคตรกวนตีนเลย กูจับมึงได้ แต่มึงยังไม่ยอมแพ้ แหมสะบัดหนีกูอีก ถ้ามึงเล่นขี้โกงแบบนี้นะทีหลังไม่ต้องมาเล่นด้วยกันอีกเลย พวกมึง 3 คนก็เหมือนกัน ไม่ต้องเสือกชวนมันมาเล่นด้วย” ฉันสบถออกมาด้วยโทสะ ทุกคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะใส่ฉันที่ยืนทำหน้ายักษ์ และพร้อมที่จะกินพวกมันได้ทุกขณะ

“นี่ ตั้งแต่มึงนับหนึ่งถึงสิบ พวกกูก็แอบดูมึงอยู่หลังเขื่อนนี่ แล้วก็เห็นมึงมุดน้ำไปเกาะต้นกล้วยโน่น มึงไปทะเลาะกับต้นกล้วยหรือไปหลับอยู่วะ” เพื่อนฉันพูดขึ้นฉันหันไปมองหน้าน้องสาวพร้อมถามปัญหาที่ค้างคาอยู่ในใจ

“แล้วมึงล่ะอีเอ ขึ้นจากน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมกูไม่เห็นมึงว่ายน้ำขึ้นฝั่ง?”

“พวก กูยังไม่ได้ลงน้ำเลยแม้แต่คนเดียว ก็แอบดูมึงว่ายน้ำตามหาอยู่ในคลองนั่นแหละ” น้องสาวตอบฉันยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกว่าผมตั้งชันและอณูเส้นขนทุกเส้นดีดตัวผึงขึ้น ร่างกายเย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ เสียงที่พยายามจะพูดออกมากลับแห้งเหือด

“งั้น ก็ผี...ผีหลอกกู”ทุกคนลากฉันลงเรือ ฉันไม่สามารถอธิบายอะไรได้เลย ตอนนั้นพวกเรารีบจ้ำพายออกจากท่าเรือร้างตรงกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ไม่คิดหันกลับไปมองงข้างหลังอีกกลับถึงบ้าน ฉันเล่าให้เพื่อนๆ ฟังทุกคนต่างเข็ดขยาดและขนหัวลุก ไม่คิดจะไปเล่นน้ำในคลองที่ไหนอีกเพราะกลัวโดนอย่างฉันแต่พวกผู้ใหญ่กลับ หัวเราะแบบสมเพช

“โธ่ กะอีแค่ต้นกล้วยลอยน้ำมาตาฝาด นึกว่าแขนผี มือผี กลัวผีจนขี้ขึ้นสมองล่ะซิท่า พวกเอ็ง”

ตอน นี้ เวลาผ่านไปเกือบ 30 ปีแล้วแต่ฉันก้ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าไอ้มือและแขนเล็กๆ เรียว ซีดขาวที่สะบัดออกจากการเกาะกุมของฉัน มันคือส่วนไหนของต้นกล้วยกันเล่าช่วยหาคำตอบที ?

ขอขอบคุณ หนังสือคู่สร้างคู่สม โดย แม่ทองล้นหลาม