แขนใครในคลองแสนแสบ

บ้านของดิฉันตั้งอยู่ริมคลองเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกับคลองแสนแสบ เมื่อประมาณ 30 กว่าปีก่อนยังไม่มีบ้านเรือนมากขนาดนี้เวลาพายเรือ นานๆ จึงจะเจอบ้านสักหลัง เมื่อออกจากคลองเล็กๆ ก็จะไปเจอกับคลองขนาดใหญ่ซึ่งสร้างตำนาน “ไอ้ขวัญกับอีเรียม” น้ำในคลองค่อนข้างขุ่นและไหลเชี่ยวที่เป็นเช่นนี้เพราะมีเรือพ่วงซึ่งเป็น เรือสินค้าขนาดใหญ่บรรทุกสินค้าประเภทอิฐ หิน ปูน ทรายและไม้ข้ามจังหวัดแล่นผ่านอยู่เป็นประจำส่วนตัวดิฉันเอง ในวัยเด็กค่อนข้างขี้ขลาดตาขาวแต่ชอบโชว์ออฟ ทำเป็นคนกล้า บ้าบิ่น ยุขึ้น มักทำตัวเป้นจ่าฝูงจนเจอกับเหตุการณ์แปลกๆ ยากที่จะอธิบายอยู่บ่อยๆ พอเล่าให้ใครฟัง เขาก็หาว่าเพ้อเจ้อ เหลวไหล ไร้สาระตามประสาเด็ก

ที่ ท่าเรือเก่า ริมฝั่งคลองแสนแสบเป็นแหล่งนัดพบของพวกเราเหล่าทะโมน 4-5 คน ยามอาทิตย์อัสดง เรามักพากันลงเล่นน้ำและเล่นซ่อนหากันอย่างสนุกสนาน เพื่อนๆ ของฉันเป็นเด็กผู้ชายวัยไล่เลี่ยกัน 3 คน บวกตัวฉันกับน้องสาวรวมทั้งหมดเป็น 5 คนวันนี้ก็เช่นเคย หลังจากที่กระโดดน้ำตีลังกาม้วนหน้าม้วนหลังลงน้ำกันจนสะใจในความสามารถที่ ฝึกฝนกันมานานเราก็เปลี่ยนมาเล่นซ่อนหาบ้าง ผลัก

กัน ซ่อนผลัดกันหาจนเริ่มเบื่อเพราะใกล้มืด ในที่สุดก็เหลือฉันเป็นคนสุดท้ายที่เป็นฝ่ายหา ทุกคนพากันแอบในที่ซ่อนที่สามารถหาได้ในน้ำ เช่น กอผักตบชวา ขอนไม้ที่ลอยมากับน้ำหรือตอไม้เก่ากลางน้ำ อะไรทำนองนั้น ยกเว้นบนตลิ่งที่ห้ามขึ้นไปแอบฉันเริ่มหลับตาและนับหนึ่งถึงสิบช้าๆ แต่ยังแอบขี้โกงเล็กๆ ลืมตาดูว่าใครกระโดดน้ำไปทางไหนเพื่อซ่อนตัวบ้าง

ฉัน ลืมตาขึ้น มองเห็นตอไม้ที่ใกล้ที่สุด มีผักตบชวาเกาะกลุ่มอยู่ ฉันมุดน้ำไปยังจุดเป้าหมายด้วยเสียงแผ่วเบา จับตอไม้และผักตบชวา แต่ไม่มีผู้ใดอยู่ ณ บริเวณนี้ฉันรู้ว่าสายตาของเพื่อนทุกคู่จ้องมองฉันอยู่แต่ฉันไม่เห็นเขา มันทำให้ฉันผิดหวังบ้างนิดหน่อย แต่ฉันต้องมองหาเป้าหมายต่อไปนั่นคือ หยวกกล้วยท่อนใหญ่ลอยตามน้ำมาต้องมีใครสักคนซ่อนอยู่ที่บริเวณนั้นแน่ๆ เพราะฉันเห็นมันพลิกตะแคงมาอีกด้านหนึ่งอย่างรวดเร็วฉันดำน้ำลงไปและว่ายไป ยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวาดมือควานหาใต้ผิวน้ำและคลำพบกับสิ่งหนึ่ง มันเป็นลำแขนของคน ฉันจับมันไว้ไม่ปล่อย และรีบทะลึ่งขึ้นเหนือน้ำเพราะต้องการอากาศหายใจและอยากรู้ว่าเป็นแขนของใคร แต่แค่เห็นมือและแขนเล็กๆ ขาวซีดก็พอจะเดาออกว่านี่ต้องเป็นแขนของน้องสาวแน่ๆ อ่านต่อตอนจบ..