จะเอาไปอยู่ด้วย

พี่อ้อ เป็นลูกของป้าแท้ๆ ของผม พี่อ้อแต่งงานมีครอบครัวแล้วและมีลูก 1 คน แต่สามีของพี่อ้อต้องมาเสียชีวิตลง เมื่อปี 50 นี่เอง ด้วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือดขาว

วันที่สามีของพี่อ้อจะจากไปนั้น เขาบอกให้พี่อ้อไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า เพราะว่ามีคนมารับแล้ว จากนั้นสามีของพี่อ้อก็ได้สิ้นลม

ศพ ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปบำเพ็ญกุศลที่จังหวัดศรีสะเกษบ้านเกิดสามีของพี่อ้อ เมื่อสิ้นสุดงานศพ พี่อ้อก็ได้ลาออกจากการเป็นพยาบาล และกลับมาอยู่บ้านที่จังหวัดสุรินทร์

อ้อ... ผมลืมบอกไปว่า พี่อ้อมีอาชีพเป็นพยาบาล ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ คืนแรกที่พี่อ้อนอนที่บ้านนั้น พอเคลิ้มๆ จะหลับ ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันและมีคนมาโวยวายอยู่หน้าบ้าน หมาเจ้ากรรมก็ดันหอนกันซะงั้น

ยาย ของผมท่านบอกว่าได้ยินเสียงคนมาเคาะประตูบ้านหลายครั้งมาก พอยายกับแม่ถามออกไปก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลยสักนิด แต่เสียงเคาะประตูก็เคาะอยู่อย่างนั้นยายก็เลยพูดขึ้นว่า

“ไปแล้ว...ก็ขอให้ไปสบายนะ ไม่ต้องห่วงยายหรอก”

จาก นั้นก็ไม่มีเสียงเคาะประตูอีกเลย ที่ยายผมพูดไปแบบนั้น เพราะว่าสามีของพี่อ้อบอกกับยายว่า สงกรานต์จะกลับมาทาสีบ้านให้ แต่ก็ไม่ทันได้กลับมาเพราะมาเสียชีวิตก่อน พอเช้ามายายผมก็เลยเล่าให้พี่อ้อฟัง พี่อ้อเลยบอกกับยายว่า

“เมื่อคืนก็มาหาหนุเหมือนกัน มีเสียงเหมือนคนโวยวายอยู่หน้าบ้าน สงสัยเจ้าที่ท่านไม่ให้เข้าบ้าน”

พอ คืนที่ 2 ก็ทำให้พี่อ้อพบเจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝันมาก่อนเลยในชีวิต คืนนั้นพี่อ้อบอกว่า ได้ยินเสียงหมาเห่าหอนกันถ้วนหน้าจริงๆ หนักกว่าเมื่อคืนอีก พอเคลิ้มจะหลับก็ได้ยินอีกแล้ว เสียงคนทะเลาะโวยวายกันอยู่หน้าบ้านดูเหมือนคืนนี้จะรุนแรงกว่าคืนแรกเสีย อีก
อ่านต่อตอนจบ..