ตอนจบ

เมียจะทำอะไรจะกินอะไรก็พยายามจะหามาให้หมด พอครรภ์เริ่มโตมากขึ้นอาการแพ้ท้องของเมียก็ค่อยหายไป ย่างเข้าเดือนที่ 8 ใกล้คลอดเต็มที

คืนนี้ ยาเองก็ต้องไปทำงานที่โรงฆ่าสัตว์เหมือนเดิม ก่อนออกจากบ้านก็สั่งเมียซะดิบดี

“เมียจ๋า ลูกจ๋า พ่อไปทำงานก่อนน่ะ”

ยาพูดไปก็เอามือลูบท้องเมียด้วยความรักลูก เมียเห็นยารักลูกแบบนี้ก็ยิ้มด้วยความสบายใจที่ครอบครัวมีความอบอุ่น

“พี่รีบไปทำงานเถอะ ไปสายเดี๋ยวเถ้าแก่เขาว่าเอาน่ะ” เมียของยาพูดแล้วก็เอามือมาลูบหัวยา

“ไปแล้วจ้าเมียจ๋า ดูแลตัวเองด้วยน่ะตอนกลางคืนปิดประตูบ้านให้ดีแล้วกัน อยู่คนเดียวมันอันตราย”

ยาพูดแล้วก็ปิดประตูบ้านเรียบร้อยแล้วก็รีบไปทำงาน หลังจากที่ยาไปทำงานได้ไม่นาน เมียยาก็เกิดปวดท้องหนักอยากจะถ่ายท้องขึ้นมากะทันหัน พอทำธุระเสร็จก็จะลุกขึ้นยืนอาจเป็นเพราะราดน้ำลงโถส้วมมากไป

ชั่วขณะที่กำลังจะลุกยืนนั้น ขาซ้ายก็พลาดเกิดลื่นไถลเอาหัวฟาดกับพื้น ท้องฟาดกับขอบโถส้วมเข้าอย่างจัง แรงกระแทกเหมือนกับจะไม่มาก แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นช่วงจังหวะที่กระแทกนั้นเอง ลูกได้ทะลักออกมาจากท้อง แต่เธอไม่รู้เรื่องเพราะสลบไม่ได้สติไป กว่าจะมีใครรู้เรื่องนี้ขึ้นก็เมื่อยากลับมาบ้านเรียกเมียแล้วไม่มีใครออกมาเปิดประตูบ้านก็เลยพังเข้าไป เห็นเมียและลูกตัวเองเสียชีวิตอยู่ในห้องน้ำตรงหน้าใจสั่นเข่าอ่อนสลบอยู่ตรง นั้นเอง

ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงเรียกเมียของยาที่ดังมากจนคนอื่นตกใจก็รีบวิ่งออกมาดู

พอเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า บางคนก็ถึงกับเป็นลมไปเลยก็มี ตัวของยาเองกว่าจะฟื้นสติได้ก็นานพอสมควร พอฟื้นขึ้นมาก็ไม่พูดไม่จาเอาแต่ร้องไห้ ร้องบอก

“ขอโทษ เราขอโทษ ต่อไปเราจะเลิก เราจะไม่ทำอาชีพนี้อีกแล้ว เอาลูกเอาเมียของเราคืนมา” พูดอยู่แบบนี้อยู่ตลอด จนเดี๋ยวนี้เวลาใครผ่านไปผ่านมาแถวนั้นแล้วเห็นลุงแก่ๆ คนนึงนั่งพูดอยู่คนเดียว ชี้มือชี้ไม้ไปตามเรื่องตามราว

ถ้าใครไม่รู้ก็จะนึกว่าเป็นคนบ้าธรรมดา แต่วันดีคืนดีถ้าเขาคืนสติได้ ตายาคนนี้ก็จะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังแล้วก็อดรู้สึกสงสารแล้วก็เห็นใจไม่ได้แต่จะให้ทำยังไงได้ กรรมของใครก็กรรมของมัน

โดย : พยุงศักดิ์ จินดาศรี ขอขอบคุณ นิตยสาร รวมกฎแห่งกรรม