เรื่อง..แม่ลูกอ่อน

เวลาเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ไปแล้ว แสงตะวันยามเย็นสีแดงจัด เวลาส่องผ่านหมู่เมฆบนหัวแล้วทำให้เหมือนกับสีเลือดนก สีแดงเข้มเป็นมันปลาบ เวลาจะมองไปทางไหนก็รู้สึกให้สังเวชใจเป็นที่สุด

บริเวณใกล้โรงฆ่าสัตว์แถวบ้านบึง จังหวัดนครสวรรค์ ที่แถวนี้คนส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากจะมา

1. ที่แถวนี้มีกลิ่นเหม็นเน่าของซากสัตว์ พวกวัว ควาย เน่าเหม็นไปหมด

2. อีกอย่างก็เมื่อประมาณ 2 เดือนเกิดเหตุร้ายในบ้านพักของงคนงานโรงฆ่าสัตว์ เมียของคนงานคนนึง เกิดลื่นหกล้มหัวฟาดพื้นตายคาห้องน้ำพร้อมกับลูกที่อยู่ในท้อง 7 เดือน ไหลทะลักออกมาข้างนอก มูลนิธิที่มาทำหน้าที่เก็บศพ บางคนเห็นแล้วยังทำใจสลดสังเวชไม่ได้ ตำรวจชันสูตรทั้งพยาน และหลักฐานในที่เกิดเหตุแล้วสรุปสำนวนว่า เป็นการลื่นหกล้มเสียชีวิตโดยหัวฟาดกับพื้นห้องน้ำเอง

สามีของผู้หญิงคนนี้มีชื่อว่า “ยา” เห็นว่าเสียสติจนแทบจะเป็นบ้า ทั้งชาวบ้านแถวนั้นต้องช่วยกันพาไปส่งโรงพยาบาลเพราะทำใจไม่ได้ที่เมียตัวเองจะต้องตายแบบกะทันหันแบบนี้ นอนสติเพ้อคลั่งถึงบาปกรรมที่ตัวเองทำไปกับเหล่าสัตว์ วัว ควาย ตัวแล้วตัวเล่าที่ตัวเองเป็นคนฆ่า

มีอยู่ตัวนึงที่เขาจดจำได้และมันก็เกิดขึ้นมานาน นานจนเกือบจะลืมไปแล้วถ้าไม่เกิดเหตุการณ์กับเมียตัวเองเสียก่อน

ย้อนหลังไปก่อนที่เมียเขาจะท้องได้ไม่นาน เถ้าแก่โรงฆ่าสัตว์เรียกเขาไปพบแล้วบอกว่า

“ยา ลื้อขับรถไปตลาดวัวที่บ้านดอนลากหน่อย อั๊วมีวัวอยู่ 10 กว่าตัว ให้คนเตรียมไว้ให้แล้ว ลื้อขับรถไปเอามาได้เลย”

เถ้าแก่สั่งแล้วก็โยนพวงกุญแจรถสิบล้อมาให้

“ครับเถ้าแก่ แล้วจะให้เอาไปเข้าคอกไว้ก่อน หรือจะเอาไปโรงฆ่าเลยครับ”

ยาถามพร้อมกับหยิบพวงกุญแจใส่กระเป๋ากางเกงไว้

“เอาไปโรงฆ่าสัตว์ได้เลยแล้วเอ็งก็คอยอยู่ดูแลด้วยเอ็งมันทำงานเรียบร้อยดีข้าชอบ” เถ้าแก่พูดจบก็นั่งลง

“รีบไปรีบกลับล่ะ วันมะรืนนี้ก็วันพระแล้ว ไม่รีบทำให้เสร็จวันนี้ เดี๋ยวไม่มีเนื้อไปส่งเขาแล้วพวกเอ็งก็จะไม่มีเงินใช้กัน”

“ครับ ผมจะรีบไปรีบกลับ” ยารับคำเถ้าแก่แล้วเดินออกไปอย่างไว อ่านต่อตอน2...