ตอนจบ

พูดพลางทำท่านน้ำหูน้ำตาเล็ด หลวงพ่อมองด้วยใบหน้านิ่งๆ ครู่เดียวตาส่วนหอบข้าวของพะรุงพะรังกลับบ้านโก๊ะแอบตามไปดูเช่นเคย เห็นแกเข้าบ้านแบ่งของเอาไว้กินแล้วออกมา เดินตรงดิ่งมาที่ร้านป้าน้อย ส่งเสียงพูดคุยกันชั่วครู่ เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้น โก๊ะมองด้วยความรังเกียจเมื่อป้าน้อยเอาของทั้งหมดไปจัดใส่กระจาดวางขาย และเอาของเก่าๆ บรรจุลงในถังสังฆทาน ติดราคาถูกกว่าท้องตลาด

โดยเอาของใกล้หมดอายุใส่ลงไปข้างล่างสุด ขณะนั้นมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งมาซื้อแล้วหิ้วขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว โก๊ะได้แต่สังเวชใจ คนซื้อไม่รู้หรอกว่าได้ของไม่ดีไปส่วนผู้รับคือพระในวัดต่างๆ ได้ของเก่าๆ บางอย่างไม่รู้ว่ากินได้หรือไม่ บาปตกไปอยู่กับป้าน้อยคนเห็นแก่ได้

คืนนั้นราวๆ 4 ทุ่มกว่า โก๊ะและเด็กๆ วัดต่างสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงตาส่วนร้องโอดโอย เคาะกุฏิร้องเรียกเจ้าอาวาสและพระลูกวัด เสียงสั่นๆ ราวกับว่าจะขาดใจตายเสียให้ได้

“หลวงพ่อ ช่วยผมด้วย ผมจะขาดใจอยู่แล้ว โอย โอย”

เจ้าอาวาสและพระทุกรูปเปิดประตูออกมาตามด้วยเด็กวัด หนึ่งในนั้นมีโก๊ะรวมอยู่ด้วย

“มีอะไรหรือโยม ท่าทางราวกับมีทุกข์เหลือเกิน”

“ผม ผมท้องเสีย ปวดท้องมากยังกับว่ามีคนมาบิดลำไส้ มันจะขาดอยู่แล้วช่วยพาไปหาหมอด้วย นึกว่าเมตตาต่อสัตว์ด้วยเถิด”

เสียงนั้นยังคงร่ำร้องคร่ำครวญใบหน้าบิดเบี้ยว เจ้าอาวาสสั่งให้มรรคนายกเอารถออก พาตาส่วนไปโรงพยาบาล โก๊ะตามไปดูโดยตาส่วนเป็นคนให้ถือเงินค่ารักษาพยาบาล จากคนที่ขี้เหนียวบัดนี้ไม่แยแสต่อจำนวนเงิน

ขอเพียงแค่ให้หายก็พอ!

หมอบอกว่าอาการปวดท้องของตาส่วนเกิดจากอาหารเป็นพิษ กินของไม่ดีเข้าไป ตาส่วนยกมือไหว้ท่วมหัว พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ก่อนนอนข้ากินบะหมี่ซองเข้าไปลืมดูวันหมดอายุ ทำให้ปวดท้องจนไส้เกือบขาด คงเป็นบาปกรรมที่ข้าเอาของที่หลวงพ่อให้เอาไปขาย แทนที่จะเก็บไว้กินไว้ใช้ กรรมมันสนองข้าเต็มๆ ไอ้โก๊ะเอ๊ย ต่อจากนี้ไปข้าไม่ทำอีกแล้ว”

“ถ้าตาส่วนคิดได้อย่างนี้ก็ดีแล้วกรรมใครก่อย่อมคืนสนองคนนั้น”

“เออ ข้าหวั่นใจยังมีอีกคนที่ทำกรรมร่วมกับข้า คนคนนี้คงจะหนักแม้เค้าบอกว่าสิ่งที่ทำนั้นได้บุญ”

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร ได้แต่ภาวนาให้ป้าน้อยล้มเลิกการกระทำไม่ดีนั้นเสียดูเหมือนว่าแกไม่อาจละทิ้งผลกำไรบาป ยังคงเอาของเก่ามาจัดใส่ถังสังฆทานขายเหมือนเดิม ตาส่วนพยายามเข้าไปบอกถึงบาปบุญที่ได้รับ แกกลับเมินเฉย

วันหนึ่ง ขณะหิ้วสังฆทานที่จัดเรียบร้อยแล้ว เอาไปวางหน้าร้านจู่ๆ ปวดเข่าจี๊ดขึ้นมาจนทนไม่ไหว ล้มลงไปนอนกับพื้นถังสังฆทานตกลงแล้วแตก ข้าวของกระเด็นออกมา ข้าวสารถุงเล็กๆ หกกระจายเกลื่อนพื้น มอดตัวเล็กๆ ไต่ออกมาตอมเนื้อตัวแก ป้าน้อยร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสียงโหยหวน

“ป้าน้อยคงจะเป็นหนัก เพราะปวดเข่ามาก แดงบวมจนน่ากลัว”

ลูกค้าที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โก๊ะกันตาส่วนมองหน้ากันมีความรู้สึกว่าป้าน้อยได้รับผลกรรมที่กระทำเข้าแล้ว

“หมอเขาว่ายังไงบ้าง”

“ต้องผ่าตัดด่วน แกเป็นโรคเข่าเสื่อมแต่ไม่หายขาด เห็นหมอบอกว่าถ้าจะให้ดีจะต้องผ่าตัดเปลี่ยนเข่าเทียม เสียเงินแสนกว่าบาท แต่ก็ต้องรอคิวไม่รู้ว่าจะได้เมื่อไหร่ ตอนนี้ก็แค่ผ่าตัดเพื่อให้อาการทุเลาลง”

“บาปกรรมตามสนองป้าน้อยแล้วล่ะไอ้โก๊ะเอ๊ย นี่แหละ ผลของการเห็นแก่ได้ คิดว่าขายของราคาถูกแล้วได้บุญแต่มันไม่ใช่ บาปชัดๆ ข้าไม่น่าส่งเสริมให้คนทำบาปเลย”

น้ำเสียงตาส่วนเสร้าๆ น้ำตาคลอ โก๊ะมองด้วยความสงสาร ได้แต่พุดปลอบใจไม่ให้คิดมาก เพราะรู้ว่าตาส่วนสำนึกต่อบาปที่กระทำไปแล้ว

“ตาส่วนอย่าคิดมากเลยนะ ตาส่วนสำนึกบาปแล้วและไม่ทำอย่างนั้นอีกถือว่ารอดพ้นจากความชั่ว”

“แต่มันก็ยังเป็นบาปติดกลางใจข้าตลอดไป ไอ้โก๊ะ ต่อจากนี้ไปข้าจะทำตนเป็นคนดี ไม่ข้องแวะกับความชั่วอีกแล้ว”

โก๊ะได้แต่ยิ้มๆ หันไปมองที่วัด เสียงระฆังดังแหง่งหง่าง ขณะเดียวกันร่างตาส่วนก้มๆ เงยๆ กวาดลานวัดอย่างขะมักเขม้น เด็กน้อยยิ้มอย่างมีความสุข

โดย : จรรยา เลิศพงษ์ไทย ขอขอบคุณ นิตยสารรวมกฎแห่งกรรม