ตอนจบ

พี่ชัยเดินไปหอบฟืนข้างต้นขนุนร่วม 10 ดุ้น แล้วเดินกลับมายังเตาไฟ ขณะที่เดินจะถึงเตาไฟประมาณ 2 เมตร

ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ท่อนฟืน 2-3 ดุ้น ได้หลุดจากมือพี่ชัยตกลงพื้นดิน เป็นจังหวะเดียวกับเท้าของพี่ชัยสะดุดเข้ากับดุ้นฟืนพอดี ร่างกำยำของพี่ชัยเซถลำล้มฟาดไปด้านหน้า

ดิฉันตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกผีเข้า เมื่อเห็นส่วนใบหน้าและทรวงอกของพี่ชัย ล้มฟาดลงกับหม้อน้ำที่ยังเดือดปุดๆ อย่างแรง น้ำเดือดกระฉอกใส่เนื้อหนังของพี่ชัยเต็มๆ พี่ชัยร้องเสียงโหยหวน แสดงอาการเจ็บปวดอย่างสุดๆ พลันที่หม้อน้ำถูกกระแทกและแผลงฤทธิ์เข้าใส่พี่ชัยแล้ว หม้อน้ำใบนั้นก็กระดอนไปอีกทาง นั่นเท่ากับว่าร่างของพี่ชัยต้องล้มฟาดลงกับเตาไฟอย่างช่วยไม่ได้

“โอ๊ย...อ๊าก...ช่วยด้วย” พี่ชัยแหกปากร้องอย่างน่าเวทนา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพี่ชัยมันเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกินจนดิฉันตั้งตัวไม่ทัน เมื่อสติกลับคืนดิฉันรีบดึงร่างพี่ชัยออกจากเตาไฟทันที

สภาพของพี่ชัย เป็นสภาพที่สยดสยองน่าขนลุกขนพอง ส่วนใบหน้าและลำคอลงมาถึงทรวงอกของพี่ชัยเกิดเป็นแผลพุพอง หนังกำพร้าหลุดออก เป็นแผลที่เกิดจากน้ำร้อนและไฟไหม้ในคราวเดียวกัน

ดิฉันร้องตะโกนบอกญาติๆ ที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ รีบนำพี่ชัยส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ พี่ชัยถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน คุณหมอรีบรักษาอาการเบื้องต้น จากนั้นคุณหมอได้แจ้งให้ดิฉันทราบว่า พี่ชัยจะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลร่วมอาทิตย์ จากนั้นให้ไปรักษาตัวที่บ้าน

หลังจากออกจากโรงพยาบาล และเวลาล่วงเลยมาร่วม 2 ปี ดิฉันไม่เคยได้ยินพี่ชัยพูดถึงเรื่องการจับอึ่งเลยสักครั้งและเมนูอาหารของเราก็ไม่เคยมีอึ่งอยู่ในสำรับอีกเลย

สำหรับดิฉันลึกๆ แล้วดิฉันเชื่อว่าเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นกับพี่ชัย เป็นเรื่องของเวรกรรมเป็นเรื่องของบาปบุญคุณโทษ พี่ชัยทำกรรมกับอึ่ง พี่ชัยโยนอึ่งตัวเป็นๆ ลงในน้ำเดือดทำให้มันได้รับความเจ็บปวดทุกขเวทนา พี่ชัยจึงต้องรับผลกรรมเช่นนั้นบ้าง

แล้วคุณผู้อ่านล่ะค่ะ เชื่อเรื่องเวรกรรมหรือเปล่า สำหรับดิฉันแล้วเชื่อเรื่องเวรกรรมจริงๆ ค่ะและจะไม่ยอมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตอีกแล้ว...สาธุ

โดย : พิมพ์พร ขอขอบคุณ นิตยสารรวมกฎแห่งกรรม